Uitgelicht
Gesprekken aan de schoolpoort
Line Mertens, Enrica Camporesi
Meetbare leerwinst, productieve einddoelen en kunst die ten hoogste als hefboom dient voor iets anders: het dominante politieke discours rond educatie doet tekort aan wat school en kunst zouden kunnen zijn. Wat als we de labels achterwege laten en verantwoordelijkheden niet steeds doorschuiven? In poëtische fragmenten, beelden en citaten stellen theatermaker Enrica Camporesi en schrijver Line Mertens voor om hiërarchische verhoudingen te herschikken. Flip flap.
Reflectie in de spiegel
Waarheen met reflectie en kritiek over en in onze podiumkunsten?
Noah Lena Vercauteren
Hoe staat het met de reflectie en de kritiek over de podiumkunsten in Vlaanderen? Is kritiek altijd reflectie? Is reflectie altijd kritiek? Over deze vragen, direct gelinkt aan de vijfde functie in het Kunstendecreet, organiseerden Kunstenpunt en de onafhankelijke media Etcetera, pzazz, rekto:verso en Theaterkrant op 3 augustus in Oostende een reflectiemoment met zo’n vijftig critici, beschouwers en cultuurwerkers in Vlaanderen en Nederland. Waar liggen de uitdagingen en kansen voor de komende jaren? Naast de vraag wat ‘reflectie’ precies inhoudt, overheerste vooral het besef dat sociale media een groeiende impact hebben, en de financiële realiteit een en ander bemoeilijkt.
In de naam van
Over ballingschap, rouw en AI
Maryam K. Hedayat
Wat betekent het als je je eigen taal niet kunt begrijpen? Filmmaker en schrijver Maryam K. Hedayat was vijf jaar toen haar ouders uit Iran vluchtten. Via Instagram verneemt ze dat haar tante is overleden. Een chatbot moet de Arabische Koranverzen voor haar ontcijferen. ‘Ballingschap ontneemt je niet alleen een land, maar ook de toegang tot de rituelen die een afscheid draaglijk maken.’
Theater op de rand van de afgrond
Pascal Gielen
Hoe houd je ironie overeind als ze haar kracht dreigt te verliezen? Cultuursocioloog Pascal Gielen ging in gesprek met theatergezelschap STAN over hun voorstelling Nachtland. Een schilderij van ‘A. Hitler’ roept daarin vragen op over nihilisme, sarcasme, antisemitisme en cancelcultuur. ‘Ironie ontmaskert hypocrisie zonder de eigen handen schoon te wassen.’
Wat handicap ons leert over het kunstenveld
Kwinten Van Heden
Acteur en theatermaker Kwinten Van Heden deed onderzoek naar de positie van kunstenaars met een beperking in de Vlaamse podiumkunsten en audiovisuele sector. ‘Welke opvattingen over kunstenaarschap liggen besloten in de manier waarop het kunstenveld selecteert, opleidt en produceert?’ Handicap is daarbij een kritische lens op de normen en werkvormen die het kunstenveld hanteert. De sector heeft nood aan een andere productielogica, die zich niet laat vangen in strakke planningen en één werkritme.
Stemmen uit de Doggersbank
Nele Buyst
Een van de eindstations van afval is de zee. En wat vindt zij daarvan? Dichter Nele Buyst wilde het de Noordzee zelf vragen. Zo kwam ze in Den Haag terecht bij DRIFT. Van Duin tot Doggersbank, een tentoonstelling die het leven rondom de grote zandbank verbeeldt op zoek naar vertalingen die ook landdieren begrijpen, misschien.
Letsels in land en lichamen
Fragmenten uit Disabled Ecologies
Sunaura Taylor
De Amerikaanse kunstenares, schrijfster en activiste Sunaura Taylor onderzoekt de verstrengeling van handicap, ecologie en sociale rechtvaardigheid. Haar boek Disabled Ecologies: Lessons from a Wounded Desert (2024) vertrekt vanuit een studie van de woestijngebieden van het Amerikaanse zuidwesten en mondt uit in een meer globale analyse van milieuschade, koloniale geschiedenis en ongelijkheid. Aan de landschappen die ze beschrijft en de lichamen die daarin dwalen, wordt een soort redundantie, een afvalstatus, toegekend. Haar analyse toont dat die categorie van ‘afval’ allesbehalve strikt is, maar veranderlijk, afhankelijk van macht en infrastructuur.
Op het spoor van afval
Lisa Doeland
Als een postmoderne detective volgt filosoof Lisa Doeland het spoor van afval in de ecologische catastrofe. Geïnspireerd door auteurs als Timothy Morton, Rita Felski en Paul Auster ontvouwt zich een denken dat vertrekt vanuit verstrengeling. Zo verschuift de vraag naar schuld en betrokkenheid: hoe te leven in een wereld waarin afval — historisch en materieel — blijft terugkeren?
Kleurrijk concert-cosplay voor een grauwe werkelijkheid
Maïté Egeolu
Middle Class Babypunk is een concert-cosplay. De podiumvloer ziet eruit als de speelhoek van een kind: een plastieken trompet, een kleine gele gitaar, een wolkenlampje, een puzzeltapijt met auto’s erop, een kleine rode stoel, een mini-piano, een fluit met flashy groene accenten, een speelmicrofoon gekoppeld aan een mini-versterker en op het statief nog een andere geelroze plastieken kindermicrofoon. Egon Schoelynck verzorgt concept, stem, gitaren, trompet, fluit, drums, tekst, scenografie én kostuum voor zijn one-bald-man-punkband Middle Class Babypunk.
Ruimte creëren
Gijs Suy
In hun afstudeervoorstelling het gebied buigen Hanna Peeters en Xander Kindt zich over vriendschap, verbondenheid en de dood. Gehuld in ruimtepakken dwalen ze door een droomachtig maanlandschap.
IK HAAT MANNEN … NIET
Flora Bonneure Vanclooster
Nog voor Dorelia Schraven begint te spreken, heeft ze al een personage neergezet: ze staat alleen op het podium met haar armen omhoog in een strak Juicy Couture-setje. Haar onewomanshow I LOVE ME(N) begint met verschillende uitdagende poses en dansbewegingen, ze twerkt en laat zich zakken in een split in een striptease-geïnspireerde routine, nog zonder muziek. ‘Superposities’, zegt Schraven zelf: een begrip uit de kwantummechanica dat duidt op het gelijktijdig bestaan van meerdere verschillende toestanden. Ze verwijst naar Schrödingers kat die, zolang er geen waarneming plaatsvindt, tegelijk levend en dood is. Ze begint te spreken over mannen. ‘Ik haat mannen … niet.’
Laffe revolutionairen
Pepijn Loobuyck
In Do You Remember Revolution vraagt regisseur Rinus Martha Chaerle zich af of we onze revolutionaire spirit verloren zijn. Is het angst die ons verhindert die stap te zetten? Schuilt er achter onze revolutionaire leuzen een diepe angst voor wat er dan volgt? Wat na de revolutie? Als alles kapot is, wat blijft er dan nog over?
Hokjes, maar dan funny
Liesa Van Dyck
In Ik ben Funny neemt Funny Bergman – de alias van de Nederlandse Bibi Roos – het publiek mee in een absurdistische, theatrale comedytrip waarin ze lastige vragen niet schuwt. Wat is gender? Wat is identiteit? Wat is seksualiteit? Waarom worden mensen in hokjes geplaatst, en nog belangrijker: hoe kom je daar ook weer uit?
Beckett in SimCity
Jonathan van der Horst
In IWANTADIVORCE. van Indra Hauben en Lennert Van Nuffel belanden twee Sims-achtige figuren in een loods in het Oostendse havengebied. Met veel fysieke precisie en groteske humor gaan ze de mallemolen van het laatkapitalisme te lijf. Of ze er ook aan ontsnappen is nog maar de vraag.
Curatorenpraktijken #7: Fabulaties
Laura Herman
De Grote Croissant-opstand van 1682 mag historisch dan wel nooit bestaan hebben, toch legde de arrestatie van de fake Louvre-gids – die op zijn beurt aan de fantasie van een satirisch Instagramaccount bleek te zijn ontsproten – een belangrijke waarheid bloot: dat het museum ongeautoriseerde verhalen niet toelaat. Maar een tentoonstelling of archief is geen verzameling van feiten, schrijft Laura Herman. De curator kiest, negeert of accentueert, en fabuleert daarmee voortdurend. Kan fabulatie ook een kritische methode van het museum zijn?