Garrett Bradley zei eens: “de neiging om te vergeten is de achilleshiel van de mensheid. Maar proberen te herinneren is de beweging en de kiem van voortdurende revolutie.”

Sommige films laten zich niet simpel samenvatten. Ze vragen om aandacht, om tijd en om een andere manier van kijken. ‘Time’ is zo’n film. Zonder expliciet te oordelen, roept Time fundamentele vragen op. Over hoe we naar rechtvaardigheid kijken.

Het verleden speelt een centrale rol in Bradley’s films, en het concept tijd vormt de kern. Haar cameragebruik weerspiegelt een abstractie van de werkelijkheid. In Time worden de vrouwen van mannen in detentie, en de gedetineerde mannen zelf, voortdurend teruggetrokken naar dat ene moment in het verleden waarvoor zij zijn veroordeeld, terwijl ze het tegelijk meeslepen richting de toekomst.

Wat zich ontvouwt in ‘Time’, is geen klassiek verhaal over schuld en straf, maar een intieme en gelaagde verkenning van wat het betekent om te leven met de gevolgen van één moment. De film beweegt tussen verleden en heden en laat zien hoe tijd zelf een hoofdrol speelt in het gevangenissysteem. Tijdens deze avond vormt de film ‘Time’ van Garrett Bradley het vertrekpunt voor een bredere reflectie op gevangenissen en beeldvorming, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook dichter bij huis in België en Europa. Wat betekent het om iemand op te sluiten in een gevangenis? En wat zijn de alternatieven?

Veronique Aicha geeft een inleiding bij de documentaire Time van Garrett Bradley, gevolgd door een vertoning van Time.

TIME – Official Trailer | Prime Video

Over de sprekers

– Veronique Aicha werkt op het snijvlak van kunst, rechtvaardigheid en filosofie. In haar werk onderzoekt en ontwikkelt zij nieuwe perspectieven op het strafrecht. Zij werkte aan strafrechtprojecten in heel Europa, bezocht overal gevangenissen en detentiehuizen en gaf jarenlang filosofieles aan mensen in detentie. Daarnaast is zij actief als schrijver, moderator en programmamaker, en ontwikkelt zij culturele en maatschappelijke programma’s rond rechtvaardigheid, verbeelding en systeemverandering.

– Garrett Bradley maakt gebruik van zowel verhalende, documentaire als experimentele filmvormen om thema’s aan te snijden als ras, klasse, familierelaties, sociale rechtvaardigheid, de cultuur van het Amerikaanse Zuiden en de filmgeschiedenis van de Verenigde Staten. Bradley heeft talrijke prijzen gewonnen, waaronder de Prix de Rome 2019 en de Sundance Jury Prize 2017 voor de korte film ‘Alone’, die werd uitgebracht door The New York Times OpDocs en een Oscar-kandidaat werd voor korte non-fictiefilms, opgenomen in de shortlist van de Academy.

Bradleys werk is te zien op verschillende locaties, waaronder haar werk als tweede regisseur bij Ava DuVernays ‘When They See Us’ en de Whitney Biennial van 2019. In december 2019 opende Bradleys eerste solotentoonstelling in het Contemporary Arts Museum Houston (CAMH), samengesteld door Rebecca Matalon. In januari 2020 werd Bradley de eerste Afro-Amerikaanse vrouw die de prijs voor Beste Regisseur won op het Sundance Film Festival 2020 voor haar eerste lange documentaire, ‘Time’.